ငါ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ မတိက်ပဲ
လြင့္ေမွ်ာေနတဲ့ တိမ္ေတြလိုပဲ
လြင့္ေတာ့မလို႕ မင္းေပးတဲ့အားေတြနဲ႕
သတၱိရွိလာတယ္ နင္ဟာငါ့ရဲ႕
လမ္းျပႁကယ္ ပဲ့ကိုင္ရွင္
ျဖစ္မွန္းမသိလိုက္ပဲ ျဖစ္လာတယ္
မင္းမရွိရင္ မျဖစ္ဘူး
ဒီအသိစိတ္ေတြနဲ႕
မင္းနဲ႕ ေဝးရမွာစိုးထိတ္လာတယ္
အားလံုးက မင္းနဲ႕သက္ဆိုင္တယ္
အရာအားလံုးမင္းလက္ထဲမွာ
ပံုအပ္ လိုက္ျပီ
မင္းအနားမွာ ပဲေနျပီးေပ်ာ္ေနျခင္လိုက္တာ
မင္းရွိေနရင္ အားလံုးျပီးျပည့္စံုေနသလို
မင္းအနားရွိေနခ်ိန္မ်က္ရည္က်ျပီးငိုမေနျခင္ဘူး
ဒါေပမဲ့...
ေျပာမျပတတ္တဲ့ စကားလံုးနဲ႕
ခံရခက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ
ရင္ထဲမွာျပည့္ သိပ္မြန္းက်ပ္
ေနတယ္ဆိုတာ မင္းသိပါရဲ႕လား..?
ေတြ႕ဆံုျခင္း မွာေပ်ာ္ရႊင္သလို
ခြဲခြာျခင္းမွာ ဝမ္းနည္းရတယ္
ဆိုတာကို အစက ႁကိုသိခဲ့ရင္
အေကာင္းသားလား...!
ခုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္
ေရြးျခယ္ထားတဲ့..
လြမ္းဆြတ္ျခင္း ညေတြ
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွအဆံုးတတ္နိုင္မွာလည္း
အိမ္မရတဲ့ ညေပါင္းေတြလည္းမ်ားလွပါျပီ
ဘယ္ရင္ခြင္ ေမွးစက္နားရမွာလည္း..?
စိတၱဇအေတြးေတြနဲ႕ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ
တေယာက္တည္း ရူးေနျပီ
ကိုယ့္ကို ညွာတာဆာနာ လွည့္ပါ..
ဘယ္ရင္ခြင္ ခိုလံုျပီး
ဘယ္ရင္ခြင္မွာ ေမွးစက္နားရမွာလည္း..?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Popular Posts
|
2 comments:
ဒါေလးကလဲ တစ္မ်ဳိးေလးေကာင္းတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာကဗ်ာေတြလဲဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္။
အၿမဲတမ္း အသဲကြဲကဗ်ာေတာ့ မဖတ္ပါရေစနဲ႕
ႁကိုးစားသြားမွာပါ
Post a Comment